Derman, o hastanede tam dört gün yattı ve ben her öğlen ziyaretçi saati olan yarım saatlik zaman diliminde onu görmeye gittim. Gönül Teyze de elbette her gün oradaydı. Ama onun varlığından çekiniyor olmam bile bunu yapmama engel değildi. Derman'ı hastanede bulamadığım ve artık eve çıktığını öğrendiğim gün ise yönümü evlerine çevirmek konusunda biraz tedirgin olup eve döndüm. Zarife teyzeyi artık her gün görüyor olmaktan memnun, onu hastanede kaldığı zamanlar gibi her gün görmeye gitmemin evde olduğundan mümkün olmadığından bahsettim. Ama o mümkün olmuyor dediğim her şeyin teyzesiydi.
"Ney kızım, pabuç bırakma annesine; o kadın ne bilsin, siz bir olup neler yaşadınız, Derman sana nasıl kol kanat gerdi destek oldu, kendi kendine ekşitsin suratını. Ben eminim ki Derman'ın gözleri çoktan seni
