Bu defa Zarife Teyze'ye bile bahsini edemeyeceğim kadar yangın yeriydi kalbim. Ne konuşmuştuk, Derman'a ne diye bağırmıştım, aslında o bana ne demişti hepsi birbirine girmişti. Hata yaptığımı düşünmeye daha o geceden başlamışken, ona kısa bir mesafe uzakta, ondan bu kadar ayrı olmanın azabını yaşıyordum. Artık bir kez daha çıkıp gidecek yüzüm yoktu. Aramızda o itiş kakış yaşanmamış gibi yapamazdım. Derman'ın gönlü, ölüp gitmiş birinde toprak olmuştu, ben sadece ona vicdani tarafını rahatlatan gönüllü yardım aracıydım hepsi bu. Aksini düşünmemi sağlayacak kimseyi duymamak için de bu sebeple susuyor, gözümün önünde yeni yıl hediyemi ve ondan gelen mektupları tutmuyordum. Bir şekilde onsuz geçen günlerin koskoca bir boşluğa gittiğini de feci bir tecrübe ile öğreniyordum.
O gün baharın geldi
