Efsun'un Anlatımından Devam
Mutfak sandalyesinde oturmuşken Savaş'a baktım. Dikkatli bir şekilde domatesleri doğruyordu.
Gömleğinin kollarını dirseğine kadar çekmiş, tüm dikkatini de domateslere vermişti. Özenle yapıyordu ve nasıl oluyor bilmiyorum ama sanki her bir dilim aynı genişlikteydi.
Sessizce ayağa kalktım. Oturmak istemiyordum. Sözde beraber yemek yapacaktık ama beni yine oturtmuştu. Alt tarafı biraz kahve döküldü bacağıma. Ne çok abarttı ya.
Yanına sokulana kadar beni fark etmedi. Fark ettiğinde ise başını çevirip baktığında gülümsedim. "Efsun otur demiştim."
"Gerçekten çok iyiyim Savaş. Sana bakmamama izin ver en azından."
"İyi, tamam hadi gel." dediğinde tezgaha yaslandım. Bol domatesli makarna istemiştim ondan. Yani seçmem için illa da ısrar edince onu çok yormayıp bol d
