Bugün günlerden çarşamba. Haftanın ortası. Kimsenin ziyaretinin olmadığı bir gün. Sabaha gözlerimi açtığımdan beri nefes almakta zorlanıyorum. Kendimi bahçeye attım. Her zamanki bankta, yine saatlerce köşedeki ağacın yapraklarının rüzgarda nasıl salındıklarını izleyeceğim. Bu hayatın içinde de rüzgar vardı belki ben ona dokunamıyordum ama o bana dokunabiliyordu. Geçtiği her yerde iz bırakan rüzgar. Her yerden geçtim de nerede izim kaldı diye düşünürken belki, yanımda birinin varlığını hissettim. Sessizce bir buradayım ben de hissi. Birinin daha geldiği ve beni tanıyor olduğu hissi. Yanımdaki ağırlığa cesaret edip de kafamı çeviremedim bir süre. Konuşmasını bekledim. Konuşmaadı. Saatlerce aynı yerde oturdum. Saatlerce yanımda oturdu. Tek kelime söylemedi. Ne ara yanımdan kalkıp gitti bilmiy
