Bugün yine o adam geldi. Oğuz. Gözlerimi açtığım andan bu yana her cumartesi bütün vaktini bana gölge olarak geçiriyordu. Ara ara geçmişten bahsediyor, bazen susuyor, bazen sadece izliyordu. Bahsettiği geçmiş benim için hikaye gibi. Başkasının baş rol olduğu bir hikaye. Bana anımsatmaya çalıştığı anlardan ve kişilerden çok uzakta yaşıyordum. Sadece nefes almak, yaşamak sayılır mı? Hiçbir şey hatırlamayan birinin kafası nasıl bu kadar karışık olabilirdi. Hatırlamaya çalıştığım her an başıma korkunç ağrılar giriyordu. Kafamın içerisinde depremler oluyor, felaketler çıkıyor her defasında şiddetli ağrılarla yeniden yeniden ölüyordum. Bu ağrılardan bitkin düştüğümde kendimi kaybediyor, gözlerimi açtığımda kendimi yatağımda buluyordum. Defalarca yaşadım bunu. Unutmaya çalışmak da hatırlamaya çal
