Üç yıl sonra ...
Evet, yaşamak istiyordum hayatımı en başından en sonuna kadar. Annemin hikayesi devam ediyordu. Ben de annemle birlikte devam ediyordum bu hayata. Elimin bir insanın eline değmesi o insanı hayatımdan koparmak için yeterli oluyordu. Yine kopmuştu. Herkesten uzaklaşmak hissini geri alamıyordum. Geçmişimdeki hiç kimseyi hatırlamıyordum artık. Beynimde geçmişe dair hiçbir hatıra yoktu. Hatıralar nasıl oluşurdu ki hem? Anı yaşayarak. Geçmişi hiç yaşamamış gibiydim. Ziyaretime gelip giden insanlar bana sadece hikayeler anlatıyorlardı. Anlattıkları hikayeler uzundu, hüzünlü ve gülünçtü. Hikayelerin içinde bir kadın vardı. Komşu Kadın. Mehlika Sultan. Gözümü yeni doğan bir bebek gibi açtığımda ismimin Mehlika olduğunu söylemişlerdi. Mehlika... Beni duyuyor musun? Seni duyuyorum
