Babam ölmeden onu affetmiştim. Şimdi kendimi de affedebildiysem onun sayesindeydi. Hiç tanımadığım, asla anımsamadığım annemi bana anlatacak zamanı olmamıştı ama bana onun hikayesini bırakmıştı. Günlüklerini, mektuplarını, gençliğini...Annemi eski birkaç fotoğraftan, anılarını kaydettiği defterlerden öğrenmeye başlamıştım. Paris'te tanıştığım Özge hanımın annemin en yakın arkadaşı olduğunu o zamanlar bilmiyordum. Babamın cenazesine geldiğinde elime bir kutu tutuşturmuştu. Karşılaştığım hiçbir insan karşıma plansız çıkmamıştı belli ki... Tanrı'nın bu karşılaşmada büyük rolü vardı. Annemin hikayesi bana tesadüflere değil kadere inanmamda yardımcı oldu. Babamın ölümünden sonra uzunca yas tuttum. Yalnız değildim. Kimsesiz değildim. Elimden tutan, kapımı çalan insanların hepsi benim hikayemin k
