Şimdi 35 yaşımın yarısındaydım ve bu yaşımda söz verdiğim gibi hikayeme ortak olan diğer hayat kahramanlarıyla buluşacaktım. Hiçbirimiz birbirimize verdiğimiz sözleri unutmadık. Aksine yıllar sonra bu sözü tutacağımızı bilerek bu güne kadar geldik. O gün içeriye girdiğimde karşımda olan herkesi tanıdım. Bu kişiler bana hikayelerini mektuplarla anlatmış, fotoğraflarla göstermişlerdi. Benden hikayelerini yazmamı istemişler, bana güvenmişlerdi. Şu bıyıklı olan Ahmet Abiydi, şu simsiyah saçlarıyla al yanaklarıyla bir özgüvenle bana bakan kadın Zeynep'ti. Sarışın, uzun boylu, boncuk gözlü kadın Nalan, çelimsiz, kara çocuk Necip daha bir sürüsü. Bu insanlar hayatımın en zor zamanlarında benimle hayatlarını paylaşarak bana güç olmuşlardı. Görüyorum ki hepsi sözlerini tutarak bugüne sağlıkla, güze
