. . . . . . . . . . . . . . . . . .
Nefretim gördüğüm kişi karşısında artıyordu . Odama adım attım ve sinirle kapıyı çarparak kapattım . İç sesim onu öldür diye haykırıyordu . Acı bir şekilde gülümsedim . Bu mutluluktan değildi . Bu artar sinirlerimin dışa vurduğu bir duyguydu . Büyük bir nefretle o kelimeyi söyledim .
“ Baba ...”
“ Zoey . “ dedi soğuk gözlerle . Nihayet bir Zoey’i olduğunu hatırlamıştı demek . Ne hakla buraya gelmişti ki ? Ne demeye gelmişti . Ben onu unutmuştum ve öldü kabul etmiştim . Şimdi yeni haliyle karşımdaydı . Sanki mezardan çıkıp gelmişti , yüzünde hiç bir duygu kırıntısı yoktu .
Derin bir nefes alarak gözlerimi , gözlerinden kaçırdım . “Ne istiyorsun ? Neden geldin ? “ diye bağırdım . Ben böyle saygısızlık yapan biri değildim ama şimdi sinirlerime hiç
