Duyduğumuz haber karşısında , şaşkınlıkla bir birimize bakıyorduk .
“ Hemen gidelim . “ dedi Robert soğuk bir sesle . Hızlı adımlarla arabaya bindim ve sepeti ayağımın altına koydum .
Bir kaç saniye içinde onlarda yerlerini almıştı . Robert yanımda oturmuştu . Gözleri sürekli küçük camdan dışarı bakıyordu . Dalıp gitmişti sanki . Bu hâline üzülmüştüm . Aslında ne diyeceğimi bilmiyordum . Sonuçta abisi .
“ Robert . . . Çok üzgünüm .” Diye bildim sessizliği bozarak . Gözlerini kırpıştırarak , küçük pencereden çekti ve yeni uyanmış gibi bana bakmaya başladı .
Elini kaldırıp elimden tuttu ve gözlerime bakmaya başladı .
“ Onu sevmiyordum ama üzüldüm . “ dedi . Ah ne diyeceğimi hiç bilmiyorum ki , tabi sevmese de üzülür , o ayrı .
Aklıma gelen şeylerle bu sefer ben yüzümü cam
