. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Sanırım ölmüştüm . Bilincim açılmaya ve bir ışık görmeye başlamıştım . Kulaklarımda bir uğultu vardı . Bedenimi hissediyordum . Elimi kaldırdım ve ışıkta acıyan gözlerime , götürdüm . Gözlerimden acı bir kaç damla yaş süzülmüştü . Ağladığımdan dolayı değildi , sadece ışık gözümü acıtmıştı . Elimin tersiyle gözlerimi silip , ışığa alışmaya başladım .
Gözlerimi iyice acınca , etrafıma göz attım . Sanırım insanlar ölünce , en sevdiği yerlerde oluyorlar . Olmak istediğim yerdeydim . Prens Robert’in bana ayırdığı odadaydım . Yüzümde acı bir tebessüm belirmişti . Dudaklarım büzülüyordu ve titriyordu . Gözlerim dolarken , odayı daha bulanık bir şekilde görmeye başladım . Ben ölmüştüm ama en azından iyi bir yerdeydim . BU düşünceyle hıçkırarak ağlama
