Bir süre hiç konuşmadan sadece bir birimize, gözlerimizi kenetlemiştik. Bende bilmiyordum, ne yapacağımı? Ferhat'ın ela gözleri beni hapsetsin, kimseye vermesin, hep onunla, yan yana, hasret kalmadan yaşamak istiyordum. Yalnız gitsem ailemin bana fiziksel, fiziksel olmasa da ruhsal şiddet uygulayacağını, adımın Bahar olduğu kadar biliyordum. Ferhat'la gitsem, içimden gelmiyordu. Ailem, gurur duyabileceğim tarzda, insan değillerdi. Ferhat'a nasıl davranacaklarını bilmiyordum. Araları, daha kötü olabilirdi. Bana bir şey söyleseler, Ferhat o evi başlarına yıkardı. Ne kadar az görüşseler, hepimiz için, iyi olacağına kanaat getirmiştim. Derin düşüncelerden sıyrılıp, Ferhat'a sarıldım.
"Ben yalnız gitmeliyim, gerekirse dışarıda görüşürüz olmaz mı?"
Ferhat'ın yüz ifadesi hızla değişmiş, kaşlar
