"Neden vuruyorsun! Bırak... Yasin'e vurmayı bırak!" diye bağırıp araya girsem de tokatlarını kardeşine ulaştırmayı başarıyordu. Yasin ise hiç ses çıkarmadan yalnızca gülüyordu. Vurdukça gülüyordu... Bense durdurmaya çalışıyordum. "Yeter Allah aşkına! Kötü bir niyetle anlatmadı!"
"Sen çekil aradan! Ne diye öğrenmeye uğraşıyorsun? Bizim ailemizin özeli bu! Bizim ailemiz!"
Bu kadının nefretinin hedefi olmak beni gerçekten bunaltmıştı. Bir bebek düşürdüğüne üzülüp belki halini hatırını sorabilecek kadar hüzünlenmişken, yine bu iğrenç tavrı takınmasıyla bütün merhametim göğüs kafesime geri çekilmişti.
“Vur aba,” dedi Yasin bağırarak: “İçin rahatlayacaksa vur. Zaten bu evde herkes birbirine çatarak rahatlıyor. Bu ilk vuruşun mu sanki... Koymaz! Vur, daha sert vur ama!"
"Ne yaşadın sanki! Gü
