Kahvaltı sofrasında Güldane Hanım'ın karşısı; Bozkurt'un sol yanındaydım. Gayri ihtiyari bir seçimle buraya oturmamıştım. Güldane Hanım burayı işaret ettiği için oturmuştum. Ne önemi varsa?
Aklım hâlâ Yasin'in dediği o sözdeydi. O ise sanki ağzından hiç böyle bir kelam çıkarmamış gibi küçücük ekmek parçasına sürdüğü bir yemek kaşığı kadar tereyağı yemekle uğraşıyordu. Bıyığının her tarafı yağa bulanmıştı.
Son üç gündür nerede olduğumu sorgulamaktan, yaşadığım ana odaklanamıyordum. Elin evinde, oğlum üst katta uyuyordu; ben de aşağıda kahvaltı sofralarında bütün bakışlar üzerimdeyken karın doyurmaya çalışıyordum. Bilhassa Nuriye'nin o fesat saçan mavi gözleri... Benimle derdi neydi bu kadının? Daha yeni af dilemişti ama bu sofradan azar işitmeden kalkmayacak gibiydi. Üstümde ayrı bir sor
