"Milhan, oyuncakları bırakıyoruz anneciğim. Bunlar bize ait değil."
Milhan suratını düşürüp önündeki uçağı ve kamyonu yere bıraktı. Kendisi de oyuncakların önüne oturmuş adeta yas tutuyordu. Dün yaşadıklarımızdan sonra, açıkçası Ağasar ailesine tek bir borcum dahi kalsın istemiyordum. Kıyafetlerin parasını ödeyecek, tahsis ettikleri diğer şeyleri de burada bırakacaktım.
Henüz hala içim titriyordu resmen. Yağmurun altında böyle bir itiraf duyacağıma hayatta inanmazdım.
"Anne suratın kızardı. Ne oldu? Bana mı kızdın? Bırakacağım ki oyuncakları... Yasin abi oynasın."
"Susar mısın Milhan, bir şey olduğu yok." iki elimle suratıma hava vermeye çalışıyordum. Düşündükçe kızarmak normal değil miydi? Geçirdiğim gece de cabasıydı... Rüyamda gördüklerimi dilime dökemeyecek kadar utanıyordum. Ben
