Lucretia

9.вölüɱ/ Kaçış

(Ölüm beni alırken lanetini sal üzerime, Yaşam beni sararken laneti ver bedenime.... Ve ben anılırken lanetle birlikte bu ruh aydınlanmış olsun)

Sözlerle birlikte gözlerimi irice açıp çığlık attım. Hayır hayır yanlıştı, bu Lanetim değiştirilemezdi emilemezdi(!) sebebini bilmiyorum ama bütün gece bu kelimeleri Obelia'nın sesinden dinlemiş ve laneti emerse öleceğini bilerek izlemiştim. Nasıl bildiğimi bilmyorum. Hani rüyada olmayıpta şöyle olmuş felan ben öle sanıyorum diye söze başlarız ya işte öyle birşeydi benimki de olduğunu görmemiş fakat öyle olduğunu varsayıyordum.

Lanetim değiştirilemez ve bozulamazmış. Sonra o kız laneti içine emmiş böylelikle lanetimin şartınıda kabul etmiş olmuş. Ancak kendini kurban ederse lanete uğrayan kişi lanetten kurtulabilirmiş...

Bu kuralın nerden çıktığını bilmiyorum. Kıçımdanda uydurmuş olmazdım. Hangi zihniyetle rüyamda böyle birşey görmüştüm ki?

Olukça huzursuz bir şekilde yatağımdan kalkarken saç diplerime kadar terlediğimi farkettim. Odama bir arkaaş verecelermiş bunun Obelia olmayacağına adım gibi emindim. Okul hayatımı zindan etmek için bu fırsatı kaçırmazdı. iğer yandan çığlıklar durmaan kapıma gelip duruyor saat'in alarımları gibi beni uykumdan mahrum bırakıyorlardı.

Gerilen sinirlerimi yumuşatmak adına banyoya geçtim.

Hareketli geçen günlerin ardından gelen bu durgun zaman biraz olsun bedenen dinlenmemi sağlamıştı. 'Başka bir lanet yok!' diye söz verdim kendi kendime. Ne olursa olsun başka bir lanet yapmıyacaktım birine. 

Bakırın kirli görünümünü andıran turuncu saçlarımı bütün ağırçekimimle yıkadım. Artık uzamaya başlamışlar ensemi örtecek duruma gelmişlerdi. Alt üstü iki hafta geçti dedim kendi kendime. Dönem başladı baslayalı bu kadar hızlı uzamaları normalmiydi?

En sonunda bende varolan hiçbirşeyin normal olmayacağına karar verdim. Kalbimin kötü olduğunu savunuyorlardı ama ben kötüden çok iyi biri olduğumu hissediyordum. Bonyoda daha fazla uğraşmadan suyun altına geçip temizlendim. Bembeyaz havluma bütün kötülüğe inat sarınarak dışarı çıktım. Kapıyı açmamla çığlık atmam ve Lux'un neşeli kahkahasını duymam bir oldu. 'Tanrı aşkına dingonun ahırı gibi gelen geçen belli değil' diye ciyakladım.

Tekrar güldü. Gözleri beni imalı bir şekilde baştan aşağı süzerken ancak birkaç saniyeliğine unutmuş olduğum havluyla birlikteliğim aklıma geldi biraz önce çıktığım kapıdan tekrar kaçtım.

Kıyafetlerimi isteyecekken çoktan ayaklarımın ucundaki elbise yığınını farkettim. En azından düşünceliydi. Giyinmem gereğinden daha da kısa sürdü. Tanrı aşkına bir melek odanızda sizi bekliyordu ne yapabilirdim ki tabi ki bekletmemek dışında. dar deri bir tayt üzerime bol uzun gümüş griysi örgü kazağımı giyinmiştim.

Zevki fena değil ama fazla kadınsılıktan uzak mı neydi? Yüzümü buruşturdum. Beni çocuk gibi görme ihtimalinden dolayı aldığım nefes haram oldu.

'Ne var!' dedim asabice düşüncelerimin de bende yarattığı öfkeyle.

Bu alayın aksine suratında düşünceli bir ifade vardı. Gözlerinde yeşillik bana kaybettiğim ormanları andırırken sarı saçları güneşimi simgeliyordu. Kapkara olan kanatlarını saymazsak o benim meleğim olabilirdi. Bu tarz düşüncelerimi duyamaması içim rahatlatsada sıkıntıyla iç çektim. Sırtını bana dönmüş halde 'Obelia, Angelia'nın lanetini emdi ve..' dedi  cümlesinin sonunu getiremeyerek 'Sanırım Lanet onun direncinden güçlü çıktı.'

Başımdan aşağı kaynar sular dökülürken hızla kafamı iki yana salladığımın farkında değildim. Ne diyordu bu böyle...

Lux endişeyle omuzumdan tutup beni sarstı. Ne ara gelmişti yanıma?

'Eğer bi çözüm yolu bulmazsak Dep, Obelia ölecek'

Bunun bende farkındaydım. Neden böyle açıklayıp işleri daha da zora sokuyordu ki?

'Şimdi kendine gelmelisin Dep onun için birşeyler düşünmeliyiz'

***

Okul kıyafetleri aksine birşeyleri giydiğimi yeni farketmiş gibi üzerime baktım. 'Cübbem, elbisem' dedim inlercesine.

Lux olabildiğince kontollü tavrıyla bana bakıp göz kırptı. 'Gidiyoruz Camthalion'dan' 

Suratımda ki salakça ifadenin aynısından sizdede olduğundan eminim. 'Ama niye?' derken o beni kollarına alıp percereden aşağı atladı

Ruya da olmalıydım hala evet kesinlikle gerçek buydu RÜYA GÖRÜYORDUM.

Tabiki rüya olmadığını ayaklarım Comilthon2un dışarısında ki toprağa değince anladım. Hiçbirşey yonda gitmeyecekti ve biz bir dolu serüvenin yazıldığı o ucuz r******rı yansıtıyorduk. Durun demek isterdim hayata karşı. Benim hayatımı ucuz bir roman yapamazsın. Gerçek olabildiğince hızla suratıma çarpıp ayıktırdı beni. Daha demin iyilerin arasında ki dostluktan aramızda olmayacağını savunduğum dörtlüydük biz. Obelia'yı kurtarmakta nerden çıkmıştı. Onun için fedakarlıkta bulunmak tam bir aptallıktı. Ben kend hücremde oldukça iyiydim. Bunu benden isteyen kişi bir melek melezi de olsa farketmezi. Gitmeyecektim!

'Ona aşıksın' dedim kırgınlıkla. Gözlerinde bir an bile terettüt görmediğim artık bana yabancı olan meleze bakıyordum. Oysa onu benim meleğim olarak görmek isterdim. Ah ne büyük bir bencillik yapıyorsa bir iyilik eğer zorundaysa benim için yapsın ve beni düşünsün ne olurdu ki sanki? Biraz bencil olsam bu daha kolaydı. Herkesin bende gördüğü şeyi onlara sunmak elimden gelebilecek en büyük kolaylık. Neden zor olan yolu seçim iyi olmaya çalışıyordum ki? Bir hafta da tanıdım biri için canımı riske neden atayım onun aşığı bir melez beni buna zorladığı için mi? Hayır tabikide. Hayır!

bu sefer dışımdan bağırdım. 'Hayır!' Benim tepkim onu şaşırtmıştı. 'Neye hayır?' dedi kaşlarını havaya kaldırırken. 'seninle gelmeyeceğim!' iye yineledim içimdende söylediğim şeyi.

Bu onda başta daha çok büyük bir şaşkınlık ardından a kahkaha atmasına neden oldu. 'Elbette geleceksin.'

Burnumu dikleştirdim. 'Neden senin aşığını kurtarayım ki?'

Tavrım onu eğlendiriyormuşçasına bir ifadeyle bir süre beni süzdü ardından saçlarını geriye doğru düzeltirken olduka umursamaz bir şekilde yanıtladı beni. 'Çünkü kahin sana ne olduğunu söyleyebilir.'

Şimdi akıl karışıklığı sırası bendeydi bu halim onu eğlendirdi.

'Kahin' dedi gözlerini kısarak kara ormana yöneltti bakışlarını 'Kör kahin sana bilmek istediğin herşeyi söyleyebilir. Kim olduğun mesela... Bildiğim kadarıyla ne bir cadı ne bir melezsin'

Dikkatlı gözleri ve dikkatimden kaçmayan zekasından ürkmeye başlamıştım. Lux düşündüğümde daha zekiydi. 'Pekala senin çıkarın ne olacak?'

Duraksadı ardından gözleri ışıldadı. 'Aşık olduğum kadını kurtarmak'

*****

Gece denize simsiyah bir görüntü verirken meleklerden en güzeli beyaz kanatlarını açarak indi çimenlerin üzerine. Hafif tatlı bir esinti hakimi havaya. 'Aşkım?' dedi karanlık boşluğa beklediğinin aksine bir yanıt gelmedi. Çayır her gün özlemle onu beklediği kavuşmalarının şahidi olan tek yerdi. küçük bir köpek havlaması ardından bekledği sesi duydu.

'Buraya getir onu' Şen kahkahaları bulunduğu yere kaar uzanırken başka bir kadın sesi girdi araya 'Fazla uzaklaşma!' 

ve istikametinde yanıtta gecikmedi 'Tamam' dedi o kulaklarından hiç gitmesini istemediği ses.

Hemen aynı anda köpek havlaması ve kahkaha sesleri bölü bu işkence gibi gelen sessizliği. 'Getir onu buraya oğlum!

Melek ağaçların ardına saklandı. kanatları yok oluncaya kadar bekledi. Ortaya çıktığına olduğunca yakışıklı bir insandan farkı yoktu. Küçük kız onu görünce çığlık atarak kucağına koştu 'Nerede kkaldın?'

'Geldim aşkım geldim'

....

Gardeel'i uykusunan uyandıran Kharon'dan başkası değildi. 'Densiz şeytan!'

Kharon suratını buruşturdu. 'Dep ve çok sevgili oğlun okulda yok'

Gardeel sinirle yumruğunu sıktı. 'Sana onların yanından bir saniye bile ayrılmamanı söylememişmiydim?' Kharon huzursuzca gözlerini pencereye dikti. 'Sizce nereye gitmiş olabilirler?'

Gardeel öfkeyle uzandığı yerden kalkarden bir yandan da söyleniyordu. 'Bunu senin bana değil benim sana sormam gerek!'

'Flavi!' diye gürledi. İblise öfke dolu bakışlarını dikerken. 'Bana aynasızı getir!'

Küçük maymun elinde ufak bir aynayla geri dönene kadar da ikilinin bakışası son bulmadı. Gardeel el aynasını alıp baktı.'Filius(Oğul)' Ayna iki kişiyi gösteriyordu. Lux'un gülen yüzü ve Dep'in kızıl ağaca tırmanmış korku ve kızgınlıkla bağıran suratı. Bunlar ne yapmaya çalışıyorlardı ki?