Kaskatı kesilmiş bu duygusal atmosferde, babaannemin gitme vakti gelmişti. Ne garip, ayrılığın hüznü bile onun varlığıyla yumuşuyor, her bir vedalaşma, yüreğimizde sevgiyle çınlayan bir notaya dönüşüyordu. O, sanki ailemizin sakin limanı, kargaşa denizindeki fenerimizdi. Yokluğunda sesler yükselir, evin duvarları bile onun yokluğunu hisseder gibi titrerdi. Benim minnettar kalbim, onun bizi ayakta tuttuğunu, her birimizi sevgisiyle sarıp sarmaladığını biliyordu.
Dışarı adımımı attığımda, üzerime giydiğim ince trençkot ve altımdaki kot pantolon, hafif esintiye karşı korunaklıydı. Güneş, kışın sertliğini yenecek cesareti bulmuş, Urfa'nın toprağında ısısını hissettiriyordu. Babaannemin sesi kulağımda çınladı, "Büyütmeyin," diyordu. Ahırın önünde, Devran'la beraber bana doğru geliyorlardı. İki
