Yol boyunca sessizlik hakimdi. Büyük bir yapının önünde durup araba park olunca indik. Dylan önden giderken ben etrafı seyrederek ilerliyordum. Dönen kapıdan içeri girince az ilerde oturan taş gibi kadınlara kaşlarım çatılmış şekilde baktım.
Bu adamın etrafında normal bir kadın yok muydu? Göğüslerini zor tutan gömlekleri, vucüt hatlarını saran kumaşlar nefes bile almaya yer vermeyecek cinstendi. Bir an kendimi o giysilerin içinde düşününce nefesim kesildi.
"Kadınlardan hoşlanmıyorsan onları dikizleme" diyen jeremy'ye sert bir bakış attım.
"He-hepsi taş"
Jeremy yakışıklı gülüşünü bana sunarak
"Patronun çirkin olan hiç bir şeye tahammülü yoktur. Etrafında ki her şey güzel olmak zorunda"
Derin bir iç çekip elimde ki poşete baktım. Benim hafif bir göbeğim vardı. Ekmeği azaltsam sanırım i
