Çalışma odasında oturmuş sessizlik oyunu oynuyorduk. Sessizliği kim bozarsa o kaybedecek gibiydi. Dylan stresli bir nefes alıp bana döndü.
"Bu dövüş işini gerçekten yapmak istiyor musun?"
Yutkunarak yüzüne baktım. O bu kadar sıkıntılı bir halde iken ben nasıl hayır derdim? Kafası huzurlu olursa beni daha kolay kabul eder taş kalbi biraz yumuşardı belki. Başımı olumlu anlamda sallayıp
"E-evet istiyorum" dedim vazgeçme ihtimalim olmasın diye. Yoksa vazgeçecektim gerçekten de.
"O zaman sana izin vereceğim. 1 hafta sonra kafes dövüşüne çıkacaksın. Son günlerde sakın vazgeçmeye kalkma" diye tembihlerini dinledikten sonra
"Tamam" diyerek derin bir nefes aldım.
"1 haftayı evde dinlenip, dövüş için çalışarak geçirebilirsin"
"Yo-yok seni korumaya de-devam edeceğim"
"Gerçekten tuhaf bir kad
