2024 İstanbul
Vera
Mert'in saçlarını yüzümde hissedince huylanarak uyandım. Oğlum güneş doğarken gelip yanıma yatmıştı.
Aslında onu gece yalnız bırakmak istemezdim ama ağrım öyle yoğundu ki oğlumu yanıma getirememiştim. O da uyanınca kendisi gelip koynuma girmişti.
Saçları mis gibi kokuyordu. Cehennemden farkı olmayan dünyama doğduğu günden beri cennetin kokusunu getirmişti.
İyice sarıp sarmalarken onu Arslan'a karşı nasıl ısıtacağımı düşünüyordum.
Arslan onun babasıydı ve onu düşmanlarından koruyabilecek şu an için tek kişiydi.
En azından Mert'i bir süre Arda'dan bahsetmemesi konusunda uyarabilirdim. Gerçi ne kadar dinler emin değilim ama...
Tek sorun bu da değildi. Oğlum henüz çok küçüktü ve babasının şefkatine ihtiyacı vardı. Arslan'ı sevmeli ve onun tarafından çokça sevilm
