Akşam yemeği güzel geçmişti. Doruk'un mutluluğu bile yüzüne yansımıştı. Bu Alphan için son derece mutluluk vericiydi. Çocuğun ihtiyacı olan elbette ki sevgiydi. Bunu ona hakkıyla verdiğin zaman 10 günde bile değişiklik görmek mümkündü.
Çocuklar odalarına dağılınca Alphan ile baş başa kaldık. Koltuğun en kenarına oturup TV'ye bakıyordum. Ne izlediğimin bir önemi yoktu. Sadece Alphan'ın bakışlarından kurtulmak için bir sebepti. Tv ekranı simsiyah olunca bakışlarım Alphan'ı buldu.
O zaten bana bakıyordu. Bir süre yüzümü inceleyip
"Gel"
Biraz şaşkınlıkla ayağa kalktım. Yavaşça yanına yürüyüp önünde durdum. Koltuğa biraz yayılıp kendini geriye doğru yasladı. Her hareketini izliyordum.
"Otur bakalım"
Koltuğa bakıp bakışlarımı ona çevirdim.
"Nereye?"
Yüzünde hafif bir tebessüm oluştu
