Bilinmeyen Bakış Açısı
Reva makyaj masasının üzerindeki yüzüğü takıp kendine bir bakış attıktan sonra kapının eşiğinden onu izleyen çocuğa döndü.
“Alaz...” dedi kollarını açarak “Gel bakalım.”
Alaz küçük bir gülümseme ile kadına ilerledi, on yaşında, esmer ama yakışıklı bir çocuktu. Kadın ise onun aksine nur gibi beyazdı.
“Ben akşam geç geleceğim ama baban evde üzülme.”
Alaz, babasının evde olduğunu duyunca daha çok üzüldü. Onunla bu evde kalmak istemiyordu, annesinin olmadığı hiçbir gün bu evde durmak istemiyordu.
“Ben de seninle gelsem olmaz mı?” diye sordu çaresizce, annesinin deliler gibi aşık olduğu adamın bir canavar olduğunu bilse ne kadar üzüleceğini tahmin ediyordu. Hatta belki Alaz’a inanmazdı bile.
“Oralarda rezil olma oğlum. Bak ne güzel baban evde.”
Alaz hiçbir
