Alaz belimi kavradığında beni hiç zorlanmadan kaldırmıştı. Çalışma masasına oturmamı sğaladığında irkilerek ona tutundum.
"İstediğin bu mu köle?"
"Çocuğunun annesine köle dememelisin."
Dudaklarında tehlikeli bir gülümseme can buldu ama aynı gülüş benim yüzümde yoktu. Yapmayacağını biliyordum bu yüzden rahattım ama aksine karar verirse bir planım yoktu.
"Çocuğumun annesi demek?" diye mırıldandı, sesindeki şehvetin elleri tenimde çoktan geziniyordu. Üzerime doğru eğildiğinde geriye doğru kaçındım. O da beni mi deniyordu acaba? Olabilirdi.
Geriye kaçmayı bırakıp duruşumu dikleştirdiğimde burnum, burnuna değdi.
"Bana karşı...Dişiliğini mi kullanacaksın?"
"Kadınların yaratılışını kullanılabilir bir şey olarak mı görüyorsun?"
"Evet, kullananlar da oldukça çok. İyiye veya kötüye."
Çalışm
