Gözlerimi, kapıya indirilen bir balyoz darbesi gibi gürültüyle açtım. Kalbim göğsümde deli gibi atıyor, birkaç saniye boyunca tamamen afallamış halde, etrafa şaşkın şaşkın baktım. *Neredeydim ben?* Loş oda, tanıdık gelmiyordu. Sonra, yavaş yavaş hafızam yerine geldi. Gümüş Nehir. Benim odam. Yeni hayatım.
Kapıdaki vuruşlar, sabırsız ve güçlüydü. Zarek'ti.
"Ayora, uyan artık! Hadi, geç kalacaksın! İlk günden!"
Sesi, tahta kapının ardından güçlü ve net geliyordu. Başucumdaki dijital saate baktım ve neredeyse gözlerime inanamadım: **04:17.**
"Ne?!" diye homurdandım, yataktan fırlayarak. Hâlâ uyku sersemi, kapıya yürüdüm ve kilidi açıp kapıyı çektiğimde, karşımda gördüğüm manzara uykumu bir saniyede uçurdu.
Zarek, karşımda duruyordu. Üzerinde sadece düşük belli gri bir eşofman altı vardı.
