Gözlerimi açmaya çalıştığımda, önce sadece parlak, acımasız bir beyazlık vardı. Sanki kafamın içi pamukla doldurulmuş gibi ağır ve bulanıktı. Göz kapaklarım, kurumuş ve yapışkan gibiydi. Işık, retinasına battı ve hemen gözlerimi kıstım, ince bir çizgi halinden bakmaya çalıştım. Bulanık şekiller yavaş yavaş netleşmeye başladı: düz, beyaz bir tavan, soluk mavi bir duvar, yanımda duran metal bir raf. Her şey steril, temiz ve soğuk görünüyordu. Koku, burnuma çarptı: antiseptik, temizlik malzemesi ve altında, zorlukla seçilen, taze kan ve terin keskin kokusu. Neredeydim?
Zihnim boştu. Belleğim sislerle kaplıydı. Son hatırladığım şey... orman... soğuk... keskin bir acı ve ardından hiçlik. Ciğerlerime derin bir nefes çekmeye çalıştım, ancak göğsümde sıkışan bir ağrı buna engel oldu, hafif, keski
