Süleyman, kahvesinden bir yudum aldıktan sonra Madeleine’e dönerek Fransızca konuşmaya başladı.
“İsmimin Süleyman olduğuna bakmayın, aslında ben Fransa’da yaşadım. Son dönemde İstanbul’a taşınma kararı aldım. Paris’te oturuyordum.”
Bu sözler Madeleine’in ilgisini çekmişti. Başını hafifçe yana eğerek gülümsedi.
“Aa, öyle mi?” dedi. “Paris... Ne güzel bir şehir. Orada çok sevdiğim bir arkadaşım vardı. Bana çok yardımcı oldu ve büyük bir yetenekti. Ressamlık yapıyordu.”
Bu cümle Süleyman’ı yerinde çivilemişti. Bir anda kaslarının gerildiğini hissetti. Kalbinin atışı hızlandı. Bahsettiği kişi, aklındaki isim olamazdı… değil mi? İçine bir korku düştü. Merakını bastıramayarak dikkatlice sordu:
“Arkadaşınızın ismi neydi?”
Madeleine bir an duraksadı, sonra derin bir nefes alarak cevap verdi:
