Acıdan bütün kemikleri ağrıyordu Sevilay’ın. Yüreğindeki kor, hiçbir zaman sönmeyecekmiş gibi yanıyordu. Gözyaşları bir kere bile dinmemişti. Nefes alıyor ama bu nefesler sadece yaşadığını hatırlatıyordu; hissettiği şey bir yaşam değildi. Kalbi her atışında daha da kırılıyor, bedenindeki her zerre biraz daha tükeniyordu.
Vladimir’i görememek... Ona sarılamamak, kokusunu içine çekememek… Bunlar canından can alıyordu. İçindeki eksiklik, kelimelerle anlatılamayacak kadar büyüktü. Ayrı yatmadıkları yatak odasından bir haftadır çıkmamıştı. Her yer Vladimir’e aitti, her köşe onun izleriyle doluydu. Kıyafetleri yerli yerinde duruyordu; ceketinin kokusu hâlâ olduğu gibiydi. Nereye baksa, ona ait bir şeyler görüyordu ama sevdiği adamı bir türlü göremiyordu. İşte bu canını en çok yakan şeydi.
Acıd
