1 Ay sonra:
Geniş, yüksek tavanlı, antika mobilyalarla döşenmiş odanın havası soğuk bir buz gibi Vladimir’in ruhunu yansıtıyordu. Büyük pencerelerden süzülen loş ışık, odanın ortasındaki uzun masayı ve masanın etrafında oturanları aydınlatıyordu. Masanın başında Vladimir oturuyordu. Omuzları dimdik, ifadesi taş gibi sertti. Gözleri, önündeki dosyaların üzerinden hiç kalkmadan, sayfaları birer birer inceliyordu. Parmakları, altın işlemeli bir kalemi bilinçsizce çevirirken, dudakları sıkıca kapalıydı. Gözlerinde bir soğukluk, bakışlarında bir uzaklık vardı. Artık hiçbir şey tanıdık ya da yakın değildi. Vladimir’in yüzü, artık geçmişteki o sıcak ifadeden tamamen arınmış, bir maskeye dönüşmüştü.
Karşısında oturan babası, ağırbaşlı ama kibirli bir duruşla konuşuyordu. Kalın, tok bir sesi vard
