Vladimir sabah kahvaltısında, yavaşça fincanını masaya bırakıp, soğukkanlı bir sesle, “Bugün Ada için alışverişe çıkıyoruz,” dediğinde, bu planın çoktan kararlaştırılmış olduğunu anlamıştım. Onun kararlılığı, herhangi bir itiraza yer bırakmıyordu. Dudaklarımı aralamıştım ama bir şey söylemek için değil; içimde biriken endişeyi yutabilmek için. Kızımın ihtiyaçlarını karşılamamız gerektiği doğruydu, ancak Vladimir’in bu ani kararında başka bir şeylerin gizli olduğunu hissediyordum. Belki kızına bir şeyler almak istiyordu, belki de bu alışveriş, kendi içinde “normal” bir baba gibi hissetmek için bir bahaneydi.
Arabadan indiğimiz anda, etrafımızdaki kalabalık dikkatimi çekti. Koruma ordusu her zamanki gibi yanı başımızdaydı ancak bu sefer sayıları daha da fazlaydı. Ailesine dair bildiklerimi
