Salona indiğimde ablam Ada’yı kucağında sakinleştirmeye çalışıyordu. Kızım huzursuz bir şekilde kıpırdanıyordu, elleriyle ablamın göğsünü ittirirken mızırdanıyordu. Gözlerim bu sahneye odaklanırken kalbimdeki o tanıdık sıkışma hissi tekrar kendini hissettirdi.
Vladimir’in yüzü bir anda gözlerimin önüne geldi. Beni tehdit edercesine konuştuğu o an, o soğuk bakışları… Derin bir nefes almak istedim ama bu nefes bile göğsüme dolan ağırlığı hafifletmeye yetmiyordu.
Ablam beni fark edince Ada’yı bana doğru uzattı. “İyi misin?” diye sordu yumuşak bir sesle. Gözlerinde bir endişe vardı ama bu soruya verecek bir cevabım yoktu. “Ada biraz huysuzlandı,” dediğinde hiçbir şey demeden ellerimi uzattım.
Kızımı kollarıma alır almaz başını boynuma yasladı. O küçücük, sıcak bedeni kollarımın arasında hi
