Hayatımın dönüm noktasındaydım ve bu noktanın başlangıç çizgisi, Evran'dı. O, şu anki süreçte hayatımdaki önemli bir belirteçti aslında. Bundan sonraki hayatımın nasıl şekilleneceğini belirlememdeki belki de en büyük unsurdu. Ben kolay yolu seçmiş ve ona sırtımı dönmüştüm. Ya da dönmeye çalışmıştım. Başımı kendime doğru çektiğim dizlerime yasladım. Canım acıyordu, özellikle kalbim... Öyle çok acıyordu ki nefes alamıyordum ve ben acıya dayanıklı bir kız değildim. Elim kesilse saatlerce sızlanırdım şimdi kalbim ortadan ikiye bölünmüştü ve gıkım çıkmıyordu. Sessizce acı çekiyordum. Yüzündeki yaşları silerken Berfu mutfaktan çıkıp yanıma geldi.
"İyi misin?"
Burnumu çekerken "Olmadığımı biliyorsun," diye tersledim.
"Durumu nasıl değişebiliriz?"
Başımı dizlerimden kaldırıp kızaran gözler
