Son günlerde yaşadığım stres, üzüntü ve yorgunluk bedenimden taşmaya başladı. Bunu da gözyaşlarımın aracılığıyla yapıyordu. O kadar çok dolmuştum ki... Kalbim, ruhum, bedenim hepsi aynı anda infilak etmişti ve çöküşüm, tüm bunlara neden olan adamın kollarında olmuştu. Sıcacık kollarına sığınıp uzun uzun ağladım. O da bir eliyle saçlarımı okşadı diğer elini de sırtımda gezdirdi. Onu hissetmek, içimdeki şahlanan duyguları yatıştırıyordu. Günlerdir çektiğim acı, nihayet diniyordu. Bir merhem gibi yaramın acısını hafifletiyordu.
"Geçti meleğim," diye fısıldadığında kalbim, bu defa bambaşka duygular tarafından sarıp sarmalandı. Kollarımı boynuna dolayıp daha sıkı sarıldım. Onu bırakmak istemiyordum, beni bırakmasını istemiyordum. Hep şefkatle sarılsın istiyordum. Kalan zamanımı geniş huzur do
