Üç gündür tek başıma kalıyorum bu evde. Aslında yanlız yaşamak o kadar kötü bir şey değilmiş. Hatta çok iyi bile diyebilirim. Mesela hiç karışan yok. Yatağımı düzeltmeden iki gün kaldı. Duş aldıktan sonra banyoyu bile toparlamadan çıktım. Arkamdan 'buranın hali ne böyle' diyen olmadı. Kitaplarım masamın üzerinde, içtiğim kahve kupaları yanlarında. 'Eylül onları kaldır çabuk' diyen de yok. Ohh valla böyle çok iyiymiş. Perdeleri istediğim kadar kapalı tutuyorum, mutfağa uğramadan saatlerce odama kapanıp kitap okuyorum. Hatta bir ara düşündüm; acaba gerçekten hep yalnız yaşasam mı? Kimseyle tartışmadan, kimseye hesap vermeden, sadece kendimle. Kitap okurken, yada film izlerken en heyecanlı yerinde Mert Ekin’in 'abla' diye odama dolması yok. Telefonumu alacak korkusu yok. Hayır alması önemli d
