Uçaktan indiğimizde karşılamaya gelmedi elbette Mehmet. En son annemle telefon görüşmemizin yankıları vardı kulağımda. Babam pişmandı söylediklerine. Yine de arayan annemdi, hoş babam da durdurabilir miydi beni bilmem. Yine bir trenle uzunca sürdü yol. Hatırladım Mehmet'in yaşadığı köyü, evine çok da uzak sayılmayacak evin kapılarını açarken Onur, anahtarları teslim etti elime.
"Herhalde bitti benim işim," dedi gülümseyerek. İçeri girmeyecek buradan gidecekti. Ve belki de bir daha onu çok uzun zaman görmeyecektim.
"Gidecek misin?" derken yalnızlıktan ilk kez korkuyor gibiydim.
"Telefon numaram var sende. Bir ihtiyacın olursa, Mehmet'e de ulaşamadığın durumlarda ararsın. Gurbette tüm Türkler hemşeridir. Çekinme lütfen."
"Teşekkür ederim." Yavan kaldı yaptıklarının yanında. "Gerçekten,
