Güneş bebek, çok ağlayan bir bebek olmadı hiç. İlk doktor muayenesinde ona iyi baktığımın haberini alana dek çok uyumasının, pek ağlamamasının anormal olduğunu düşündüm durdum. Annelik beni paranoyak biri yapmıştı. Yetmiyordu ne yapsam, Güneş'e eksik kalıyordum sanki. Anneme soruyordum sürekli nasıl beslemeliyim? Nasıl giydirmeliyim? Nasıl uyutmalıyım? İçgüdüsel dedi birinde annem. "Annelik öğretilmez, hissedilir. Kalbinin sesini dinle." Hiç durmuyordu kalbimin sesi. Biraz fazla uyudu mu nefesinin sesini dinlemeye gidiyordum. Yaşadığını anlayıp oh çekiyordum. Altını değiştirirken biraz hoyrat davransam canını mı yaktım diye telaş yapıyordum. Bir başıma bakıyordum ona; geceden geceye, çoğu zaman ona da yetişemeyen babası hep uykuda görüyordu oğlumu.
Bir akşamüzeri ilk kez aydınlık bir saat
