Annemle babam bahçede oturuyorlardı gri gökyüzüne aldırışsız. Dizlerine bir battaniye örtmüştü babam, beni görünce atıverdi o battaniyeyi.
"Ben geldim!" diye bağırdım. Önce ayağa kalkan babama, sonra da şaşkın şaşkın bakan anneme sarıldım. Eve bahçe kapısından giren kendi ahalimiz dışında kimse olmazdı. Apartmandan girer dairemizin önündeki zili çalarlardı genelde.
"Nereden çıktın sen?" diye sordu annem. Babam biraz işkillendi. "Bir baban bir sen, bu ne sık ziyaret böyle." Omuz silktim.
"Özledim sizi canım."
"Haber verseydin yemek yapardım, dünküleri yiyecektik biz."
"Dünküleri de yerim canım ben."
İki iskemle bir küçük masa. Oturacak yer bile yoktu bana o bahçede. Hayallerimde onlarla yaşlanmak olduğundan bahsetsem bu masayı büyütürler miydi, bilmiyorum. İçeri geçtik hep birlikte. K
