Zahide, yol boyu o kadar çok sordu, nereye gittiğini bilmediğinden öyle çok endişe ediyordu ki onu yatıştırmam çok da kolay olmadı. Mehmet'in attığı plakalı araçtan inen yakışıklı adam da planın bir parçası, hatta direkt olarak görevlilerinden biriydi. Tanışıyormuşuz gibi davrandı ki bana Zahide ona güvensin. "Aman," dedim ben de. "Zahide'ye dikkat et o benden emanet."
"Hiç merak etme," derken göz göze geldiğimiz arkadaş kendinden emin bir tavırla arabasına bindirdiği gibi Zahide'yi aldı götürdü. Bana güvenmişti, yanıma düşüp de bir yabancıya da ses etmeden gitmişti. Bu hayat ne öğretmişti Zahide'ye diye sordum kendime. Emin olamadım. Arabama bindim, tarif edilen şehir yolunun ilk çeşmesine durdum. Çeşmeyi yaptıran hayır sahibi şehit oğlunun anısından bahsetmiş, su içenden bir Fatiha sure
