Katıla katıla ağlamak istiyor, kendimi hırpalayana kadar söylediklerini düşünmek istiyordum. Bu zamana kadar görmediğim, hiç farkında dahi olmadığım gerçekleri nasıl bir anda anlayabilirdim? Bu nasıl mümkün olabilirdi?
Olsaydı zaten en başından bu şekilde yaşamazdım, değil mi? Ama o lanet olasıca yalnızca iki dakikada portakalken muz olamadığım için kendimi nasıl da acımasızca cezalandırdığımı öyle güzel anlatmıştı ki! Midem hopluyordu.
“Susamam, Rüya. Gerçekleri gör artık. Kendine eziyet etmeyi kes.”
Güçlükle soluk aldım ve hıçkırarak konuştum “bunu isteyerek yapıyormuşum gibi konuşuyorsun.” Evet, az önce en nefret ettiğim şeyi yapmıştı.
“Özür dilerim. Bilinçli yapmadığını biliyorum.” Hatasını anında telafi etti ve elimden tutarak beni yatağımın ayakucuna doğru götürdü. O oturunca be
