“Gerçekten de inanamıyorum…”
Yaşadığım şokun ardından güçlükle konuştuğumda bile kelimeler boğazıma takılmıştı sanki…
Birlikte sarılarak ne vakittir ağlayıp öylece oturduğumuzu bilemiyor, aynı zamanda da kestiremiyordum.
Sessizce acımızı yaşadık. Ara ara duygulanıp tekrardan ağladık ama en sonunda sakinleşerek durgunlaştığımızda öylece kalakaldık.
“İnanamıyorum bunun olduğuna.”
Yanına oturarak omzunu sıvazladım. Ağlamaktan gözlerim kurumuş, hassaslaşmıştı.
“Gerçekten çok üzgünüm. Özellikle de bugün yaptıklarım için… Ne desem boş, utanç doluyum.”
Sessizce pencereden dışarısını izlemeye devam etti.
“Ölümden çok etkilenirim.”
İtirafı karşısında adeta sarsıldım. Bana ilk defa duygusal yönlerinden bahsediyordu. Başka bir şey söylemeyince zihnimde kısa bir yolculuğa çıktım.
Beni öl
