Odama girdiğimizde hava karardığı için odam da karanlıktı. Bileğini bıraktıktan sonra ilerleyip ışığı açtığımda gergin hissediyordum.
Tam arkamda, deli gibi hisler beslediğim çocuk duruyordu. Üstelik ben, onu berbat bir durum içerisine sokmuştum.
Her ne kadar yüzüm olmasa da ona doğru döndüğümde bakışları yerdeydi.
Bana karşı olan öfkesini bir kenara bıraktığını düşünüyordum. Onun sıkıntısı bugün yaşadıklarındaydı.
Morali bozuktu…
Yatağımın üzerindeki yastıkları alıp halımın önüne koyduğumda hala daha orada duruyordu.
“Gelsene…” Bir şey söylemeden yanımdan geçip otururken mini buz dolabıma doğru ilerledim. Hiç keyfi yok gibi gözüküyordu. Belki de bugün hiç yemek yememişti.
Savaş’ın bir işle uğrarken yemek yemeği ihmal ettiğini biliyordum. Bu yüzden buzdolabını kapatıp omzumun üzeri
