Su insanı arındırmaz her zaman. Bazen sadece sesini bastırır. Duşun altına girdiğimde su omuzlarıma çarptı. Sıcaklığı ilk başta rahatlatıcıydı. Sonra ağırlaştı. Sanki su değil, düşüncelerim üzerime dökülüyordu. Gözlerimi kapattım. Saç diplerimden sırtıma doğru inen her damla, bir anı taşıyordu.
Araba kapısı.
Cemşit’in yüzü.
Bade’nin yanağındaki kızarıklık.
Doktorun sesi.
“Şu an hayattasınız ama risk altındasınız.”
Su sesi yükseldikçe o cümle daha net duyuluyordu.
Duvara yaslandım. Avuç içlerim ıslak fayansa yapıştı. Gözlerimi kapatıp nefesimi düzenlemeye çalıştım.
Bir, iki, üç…
Kalbimin ritmini saymaya çalıştım. Düzensiz miydi? Yoksa ben mi artık her atışı tehdit gibi duyuyordum? Gözlerimi açtım. Karşımdaki aynada buharın arasından yüzüm belirdi. Silik, parçalı. Bir elimi kaldırı
