Asya
Bozo arkasındaki kapıyı örtüp bana döndü. Birkaç adımla aramızdaki mesafeyi kapattıktan sonra ellerini havaya kaldırdı ama yüzüme getiremeden geri indirdi.
Yüzünden ne kadar zorlandığı anlaşılıyordu.
Hem kendime hem de ona ağladım.
"Asya.."
Sanırım onu tanıdığım günden beri ilk defa sesinin titrediğine şahit oluyordum.
"Ben... ben özür dilerim."
Gözlerimi kapatıp hıçkırmamak için dudağımı ısırdım.
Bozo ellerini yanaklarıma koyup alnını alnıma yasladı. Dudağımı serbest bıraktığımda hıçkırığım da kendiliğinden dışarıya döküldü.
Çok dolmuştum.
Bu dolmuşluk hangi noktada başlamış, nerede nefesimi boğazıma tıkayacak bir hal almıştı bilmiyordum.
Bozo alnımdan öpüp beni göğsüne bastı. Ömrümün son gününe kadar şu şekilde yaşasam olmaz mıydı?
Dışarıdaki insanların hiçbiri olm
