Asya
Başımı yastığa biraz daha bastırıp gözlerimi yeniden kapattım. Odanın kapısı açıldı, birkaç tıkırtının ardından günlerdir yemeğimi getiren ama henüz adını öğrenecek kadar dialog kurmadığım kızın ince sesi duyuldu.
"Asya hanım sabah da bir şey yemediniz, Esma hanım bunların hepsini bitirsin dedi."
Benden her zaman olduğu gibi bugün de hiçbir tepki alamayan kız odadan sessizce çıktığında gözlerimi açarak yattığım yerden yavaşça doğruldum.
Aslında herkesin sandığının aksine özellikle kendimi aç bırakmıyordum. Sadece bu aralar mide bulantım fazla olduğundan her zaman yemek yiyemiyordum. Lokmalar ağzımda büyüyor, çoğu zaman mideme varır varmaz geri çıkmak için can atıyorlardı. Bazense bunun tam tersi vücudum büyük bir açlıkla doluyor, midem yemek yemek diye bağırıyordu. Ortası yoktu.
