Asya
Yataktan kalkıp yere kadar uzanan perdeleri açarak odaya yeni günün doğmasına izin verdim.
Güneş ışıkları tenime çarparken derin bir nefes alıp üzerimi değiştirmek için dolaba ilerledim. Bu eve geleli neredeyse iki hafta oluyordu. Geçen zaman yüzümdeki yaraları iyileştirmiş, vücudumdaki ağrıları da götürmüştü.
Beni kahvaltı yapmam için zorladığı günün ardından bir daha Bozo’yu hiç görmemiştim. Aslında onun iğrenç yüzünü görmemek benim için çok büyük bir nimet olduğundan merak edip hiç sormamıştım da ama çenesini tutmakta güçlük çeken Mine daha dördüncü gün nezarete atıldığını yumurtlayıvermişti.
Girdiği delikten çıkamamasını dileyerek odadan çıkıp merdivenleri arşınladım. Mutfağa ulaştığımda Esma teyze görünürde yoktu.
"Günaydın Mine."
Mine bana bakıp kocaman gülümsedi.
"Gün
