Yavuz
İnsan bazen kendini çok sıkışmış hissediyordu. Başına öyle bir şey geliyordu ki boşa koysa dolmuyor, doluya koysa almıyordu.
Bazı şeyler için öyle akıl da alınmıyordu. İnsan bazen derdinden bile utanıyordu, anlatamıyordu kimseye. Hatta biri duyacak, bilecek diye aklı çıkıyordu.
İnsan bazen derdiyle mücadele edemiyor, sadece kaçıyordu.
Keşke kaçabilseydim ben de bu dertten. Ama derdim bana böyle meftunken bu ihtimal imkansız gibi görünüyor, elimi kolumu bağlıyordu.
Meva sinir harbiyle beni iterken arkamdaki merdivenleri tamamen unutmuştum. Ayağım boşa bastığında geriye doğru savruldum. İşin kötü tarafı Meva tüm gücünü üstüme verdiğinden o da benimle birlikte savruldu.
Panikle elimi kafasına koyup zarar görme derecesini minimuma indirmeye çalışsam da sürekli birimiz altta biri
