Ece…” dedi, sesi derin, tok ve kararlıydı. “Biliyorum… sen bana karşı bir şey hissetmiyorsun. Ama ben… senin için yanıyorum. İçimde, hiç sönmeyecek bir ateş var. Seni gördüğüm ilk andan beri… başka hiçbir şey düşünemiyorum.”
Ece, kalbini sıkıca kavradı; bakışlarını kaçırmaya çalıştı ama Aslan’ın gözleri onu sarmıştı. Gözlerindeki sertlik, öfke ve aynı zamanda tutkulu bir sahip olma arzusu… Hepsi bir aradaydı.
“Ben… Ben sana hiçbir zarar vermek istemem. Ama… seni… kendi yanımda, kendi konağımda, hanımım olarak görmek istiyorum. Bu, sadece arzum değil, tek hayalim… Ve biliyorum, bu sana ağır gelebilir, belki korkutabilir… Ama hislerim gerçek, Ece. Sen… benim için vazgeçilmezsin.”
Ece, dudaklarını ısırdı; nefesi hızlı atıyor, gözleri doluyordu. İçinde bir korku, bir şaşkınlık ve aynı zaman
