Devran Ağa
Yemek masasında Ezma Teyze’nin sağına oturmuştum, karşımda ise Esmer vardı. Başını neredeyse hiç kaldırmıyor, çatalıyla tabağındaki yemeği özenle dağıtıyordu. Üzerindeki o mahzun, içine kapanık hal, az önce yaşadığı şokun etkisi miydi, yoksa başka bir şeyler mi vardı, bilemiyordum. İçimde, onu korumak için uyanan o garip, sıcak his hâlâ sızlıyordu, ama zihnim bunu “Tahir’in kız kardeşi” diye de uydurmaya çalışıyordu.
Ezma Teyze, yapay bir neşeyle sohbeti devam ettiriyor, bir yandan da sürekli kapıya bakıyordu. Sonunda, yüzünde zaferle parlayan bir gülümsemeyle, “Ah, Sezen de nerde kaldı! Misafirimizi bekletmek olmaz,” deyip telefonuna sarıldı. Esmer’in çatalı, tabağına hafifçe çarparak bir ses çıkardı. Başını kaldırdı annesine, sonra da bana baktı. Gözlerinde hızlıca gizlemeye
