Ceylan
Tahir’in kollarında onun düzenli nefes alış verişine ve kalp atışlarının sıcak, güvenli ritmine kendimi kaptırmış, nihayet huzurlu bir uykuya dalmıştım. Ama bu huzur uzun sürmedi. Sabaha karşı derin bir uykudan onun boğuk, acı dolu bir inleyişiyle irkilerek uyandım. Kalbim yerinden fırlayacak gibi atmaya başladı.
Hemen doğruldum, gözlerimi karanlığa alıştırmaya çalışarak. “Tahir?” diye fısıldadım sesim uykulu ve endişeliydi. “İyi misin?”
Cevap gelmedi. Sadece hızlı ve düzensiz nefes alışlarını duyabiliyordum. Elimi uzatıp yanağına dokundum. Teni, nemli ve ateş gibi yanıyordu. İçimde bir panik dalgası yükseldi.
“Eyvah,” diye mırıldandım korkuyla. “Ateş gibi yanıyorsun!”
Hemen yorganı üzerimizden attım. Üzerindeki ince tişörtü terden sırılsıklam olmuştu. Onu soğutmak, üzerindeki
