Tahir’in dudaklarına bir parmak mesafe kala, son bir dirençle onu ittirdim. “Hayır Tahir,” dedim sesim kararlı ama bir o kadar da yorgundu. “O şansını kaybettin. Yorgunum, uyuyacağım. Sen de salondaki yerinde yatmaya devam et.”
Yüzündeki şaşkınlık ve hayal kırıklığı okunuyordu. “Ceylan, cidden mi? Ben şu an patlamak üzereyim!”
“Benim sorunum değil,” diye soğuk bir tavırla cevap verdim ve arkamı dönüp yatak odasına doğru yürüdüm. Kapıyı kapattığımda, sırtımı dayayıp derin bir nefes aldım. Kalbim hızla atıyor, bedenim hala onun dokunuşlarının etkisiyle titriyordu. Lanet olsun, bu adam beni deli ediyordu.
“Ceylan!” diye bağırdı kapının ardından sesi öfke ve hüsranla doluydu. “Bu kadar acımasız olamazsın!”
Duymazdan geldim. Yatağa usulca uzandım. Çarşaflar hala onun kokusunu taşıyordu. Üç
