Ceylan
“Sen...” diye kekeledim sesim boğazıma düğümlenmişti. “Sen nereden... Nereden öğrendin bunu? Kim... Kim söyledi sana?”
Tahir sessiz kaldı. Gözlerini benden kaçırdı, şöminedeki alevlere dikti bakışlarını. Yüzündeki ifade, suçluluk ve bir kararlılık arasında gidip geliyordu. Bu sessizlik, içimdeki şüpheyi daha da körükledi. İçimde bir şeyler koptu. Tek bir isim vardı aklımda.
İç çektim sesim titrek ama net çıktı. “Esmer söyledi, değil mi?”
Tahir, yavaşça başını çevirip bana baktı. Gözlerinde bir özür vardı, ama aynı zamanda da bir doğruluk.
“Sen kaçırıldığında,” diye başladı sesi alçak ve ağırdı, “Ve ben... senin bana ihanet ettiğini düşündüğümde... Deliye dönmüştüm. Öfke ve kıskançlıkla yanıp tutuşuyordum. Ama Esmer, o gece yanıma geldi. Senin o halini, o korku dolu, çaresiz hal
